Mijn Peelland

Via Deurne.Nieuws.nl 9 december 2012:
De havo van het Peelland College in Deurne behoort tot de beste tien scholen in Nederland. Dit blijkt uit een onderzoek van De Volkskrant die de resultaten van allen scholen in Nederland met elkaar vergeleek, met behulp van onderwijssocioloog Jaap Dronkers. Peelland staat op nummer 3 in de lijst, als men kijkt naar het centraal schriftelijk eindexamen (cse). Het gemiddelde was in 2012 een 6,53.

Mijn Peelland - fotoboek van herinneringen

Leuk om mijn eigen foto's terug te zien in dit nieuwsbericht. Ik heb met veel plezier op deze school gezeten van 1983-1988 en honderden anderen met mij. Eind 2005 verhuisde het Peelland College in Deurne van de Burg. Roefslaan naar het nieuwe adres een paar honderd meter verderop. In de kerstvakantie van dat jaar heb ik de school nog in de oude staat kunnen vastleggen, met dit mooie fotoboek als resultaat.

Er is inmiddels ook een ebook verkrijgbaar voor slechts 4,99!

UAR app Breda

Op pad o.l.v. architect Frank Toeset (rechtsboven, met bril)

Valkenbergpak - Arrondissementsrechtbank

doorklikken via de app voor meer info

Frans Parthesius (Gebouw F) legt uit

Grote Kerk: oude huisjes kun je virtueel terug zien

Ook de muziekkiosk staat virtueel weer op 'zijn plek' 

Huis voor Beelcultuur, 19 december 2012: de lancering van de UAR app. Na een drietal speeches gingen we o.l.v. diverse architecten en medewerkers van Gebouw F op pad met de app. Helaas was er net een update geweest en werkte de app niet helemaal naar behoren. Wanneer de app wel werkte was het inderdaad een feestje om te zien. Oude foto's van gebouwen waar je langs loopt, virtueel ingetekende gebouwen zodat je ziet wat er stond als er gebouwen afgebroken zijn, en ook kun je zelf info toevoegen. Leuk!

Breda is de 2e Brabantse stad die dit heeft, de app is gratis te downloaden voor alle smartphones. Lijkt me een prima initiatief om bijvoorbeeld de jeugd de geschiedenis van de stad te vertellen op een leuke manier.

Wethouder Selçuk Akinci aan het woord - Huis voor Beeldcultuur - Gebouw F - lancering UAR app Breda

Goed Oog

New York Underground - contemplative photography by MeRy

Ik schreef al eerder over contemplatieve fotografie en mind/empty/ness. Inmiddels weet ik dat ik beide beoefen, en dat al jaren! Hoe bijzonder om er na 20+ jaar achter te komen dat mijn fotografie een naam heeft...

Ik roep al jaren 'ik zie, ik zie (wat jij niet ziet)' en ook dát is contemplatief. Ik ben opmerkzaam, er valt me iets op en dit wil ik vastleggen. Je moet je hiervoor in een meditatieve staat bevingen, pas als je 'leeg' bent sta je open voor de mooie, pure beelden van de werkelijkheid. Ik kwam hier achter toen ik ging zoeken naar kijken als een kind en Boeddhistische fotografie.

Goh. Ik mediteer! Al jaren! Had ik nog nooit bij stilgestaan, maar als ik goed nadenk... klopt het.

Gelezen:
Waarnemening: vanuit een stil punt (in jezelf) in de wereld gaan staan. Je ego moet er tussenuit. Contemplatieve fotografie gaat over de dingen zien zoals ze zijn, en hoe we onze directe waarnemingen met precies, oprecht en elegant met de camera kunnen uitdrukken.

Contemplatieve fotografie wil zeggen dat de fotograaf wordt getroffen door de schoonheid of opmerkelijkheid van een detail en vervolgens fotografeert. Dit is Miksang ('Goed Oog' in het Tibetaans). Contemplatieve Fotografie legt de waarheid bloot van zuivere waarneming. We zien iets levendigs en doordringend, en op dat moment kunnen we onze perceptie uiten zonder dat er iets wordt verzonnen, wordt toegevoegd, of ontbreekt. Volkomen eerlijk over wat we zien - direct schieten. 

Vraagstuk aan mezelf: is dit het antwoord op de huidige fotografie, deze wordt tegenwoordig immers bijna altijd geënsceneerd voor, tijdens en na de fotografie?!?

Nog meer gelezen:
Aangezien de meeste fotografieboeken over de technieken gaan, werden we getriggerd door het boek "The practise of contemplative photography - seeing the world with fresh eyes" van Andy Karr en Michael Wood. "Creativity is something to be uncovered, not something to be wished for", aldus de schrijvers die dus het volste vertrouwen in je hebben. Het boek staat ter illustratie vol foto's van bedrieglijke eenvoud. 
Hét bewijs van het onder de knie hebben van dat echte zien. Juist die eenvoud vangen vergt vaak veel moeite. Deze vorm van fotograferen draait volgens de schrijvers om het waarderen van dingen om wat ze zijn. 
Bron: Eager.

Fotografie 2.0? Het antwoord op het digitale geweld? Op de totaal over de top ge-Photoshopte foto's/films? We zullen zien... ik weet voor 2013 in ieder geval waar ik me mee bezig ga houden: Miksang! En wie geïnteresseerd is: follow me.

11.11.11

Trash The Dress 2011

"Acht bruiden, een bruidsmeisje en Filemon Wesselink spartelend in het water in Breda. Het is 11/11/2011 en fotografe Melanie Rijkers heeft hier de ‘Trash the Dress’ dag van gemaakt. Een dag waarop vrouwen hun trouwerij even kunnen herleven door een fotoshoot in hun oude bruidsjurk te doen, waarna ze deze vervolgens lekker vies maken, trashen dus.

Filemon heeft van deze gelegenheid gebruik gemaakt om zich voor zijn programma ‘De week van Filemon’ in bruidegomspakje te hullen en samen met de bruiden het koude, ijskoude water in te duiken.

Melanie Rijkers, de organisatrice, is al vijftien jaar trouwfotograaf. ‘’Iedereen wilde altijd op zo’n speciale datum als deze trouwen. Dat werden steeds dezelfde soort trouwfoto’s. Dus ben ik op 8/8/2008 hiermee begonnen.’’ Het ‘Trash the Dress’ concept bestaat al langer in Amerika en begon ooit in Las Vegas. ‘’Maar daar is het nog nooit in groepsverband gedaan, ik ben hiermee echt iets nieuws begonnen’’, vertelt Rijkers.

In een loods in Breda hebben de vrouwen zich van top tot teen opgedoft. Er is zelfs, een in het wit gehuld, bruidsmeisje bij. Hier nemen ze kort wat poses aan waarna ze naar het bos vertrekken. Tussen de rode herfstblaadjes heeft Filemon zich er inmiddels ook bijgevoegd om de vrouwen te interviewen. De jurken beginnen al wat aardevlekjes te vertonen, maar Filemon is nog niet onder de indruk: ‘’Er mag nog wel wat meer actie komen. Dit is nog niet echt ‘trashen’’.

Wanneer de groep zich naar een ondergelopen weiland begeeft begint het ‘trashen’ vorm te krijgen. Jetine van den Broek laat haar spierwitte jurk onder de verf spuiten door de andere vrouwen. Deze doen dit vol enthousiasme, maar passen liever voor het besmeuren van hun eigen jurk. Natasja Frik, gehuld in een zwarte trouwjurk vindt het totaal vernielen van haar jurk ook nog iets te vroeg: ‘’Ik ben drie weken geleden getrouwd, dus om mijn jurk nu al onder de verf te spuiten vind ik zonde.’’ Over het concept is ze wel erg enthousiast. ‘’Op je trouwdag word je echt geleefd, zeggen ze vaak. Nu kan je je echt mooi voelen en bruid zijn.’

Trash The Dress 10.10.10

Ria van Lieshout, een vrouw van middelbare leeftijd, kijkt het schouwspel met twinkelende oogjes toe. Vorig jaar heeft ze aan ‘Trash the Dress’ 10/10/2010 meegedaan maar nu staat ze aan de zijkant te kijken. ”Vorig jaar vond ik het geweldig. Het was de dag van mijn leven. Mijn bruidsjurk was 43 jaar oud. Toen ik hem aanhad stond hij aan de achterkant zo’n stuk open”, duidt ze met haar handen een aardig eindje uit elkaar aan. ”Maar dat viel me nog mee na al die jaren. Ik heb er toen een lint doorheen geregen en dat zag er heel netjes uit. Ik heb nu kort haar dus had een pruik opgedaan om het er precies zoals mijn trouwdag uit te laten zien. Helaas is mijn jurk die dag kapot gegan. Daarom doe ik nu niet mee. Dat gevoel krijg ik alleen terug in mijn echte trouwjurk.”

Eenmaal in het water vliegt onder luid schatergelach de champagne in het rond. Filemon kijkt er wat benauwd bij. Op het droge leek hij het er al een beetje moeilijk mee te hebben door uitspraken als: ‘’Ik heb het nu al koud’’ en ‘’Ik ga echt niet op blote voeten lopen hoor, er liggen hier overal distels’’. Maar achteraf lijkt hij alle ongemakken snel weer vergeten: ‘’Het was echt heel leuk. Ik heb veel leuke gesprekken gehad. Dit was wel echt ‘trashen’ ja.’’ Of hij al is bijgekomen? ‘’Nou, zo heftig was het toch niet?’’

Een ‘Trash the Dress’ dag op 12/12/2012 in Nederland ziet Melanie Rijkers niet zitten. ‘’Dan is het te koud. Je kan wel naar de sneeuw, maar daar ben je ook zo klaar. Sneeuwballen gooien is één keer leuk en dan ben je het ook wel weer zat. Dit was de laatste ‘Trash the Dress’ dag op zo’n speciale datum. Iedereen die er niet bij was heeft iets heel bijzonders gemist.’"
Bron: Ger.nl / Charlotte Lipić


MeRy/Melanie Rijkers:
het is bijna 12.12.12...via de hashtag #vierdeliefde kom je op Twitter uit bij een geweldig evenement om 12 bruidsparen gratis dé bruiloft van hun leven te geven, in elke provincie 1. Hier had natuurlijk perfect een Trash The Dress evenement bij gepast, maar: waar??? Centerparcs, de eigenlijke sponsor van 2011, trok zich terug na een tegenvallend aantal boekingen, wat kun je in Nederland in december doen... Er ligt nu (7 december 2012) wel sneeuw, stel dat die er niet meer ligt de 12e, wat dan?? Indoor-sneeuw willen we niet.

Onze prachtige loods is ook niet meer...

De te slopen hallen Backer & Rueb fabriek

Op 11.11.11 hadden we er de allerlaatste fotosessie ever... Er zijn gelukkig nog bruidsparen voor wie we hun huwelijksfoto's in deze prachtige oude fabriek hebben gemaakt.

Als de nieuwe website online is, probeer ik er een mooie pagina van te maken. Ik mis deze locatie nu al!

Contemplatieve fotografie

Pas gelezen:
 Contemplatieve fotografie is een vorm van meditatie in actie. Het gaat erom het moment van fris kijken echt te ervaren voordat we gaan oordelen en labelen, en om dat moment vast te leggen in een foto. We praten dan wel over fotografie, maar het gesprek gaat nauwelijks over fotografie in de technische zin van het woord.

Hèlen Vink - contemplatief fotograaf - noemt het ‘wel belangrijk dat je weet hoe je camera werkt’ maar toch ook weer niet zó belangrijk. "Met de automatische instellingen van de huidige camera’s is het niet meer zo moeilijk om een technisch goede foto te maken. Je hoeft lang niet alles te weten. Het gaat ook niet om het beheersen van de techniek, maar om de manier van kijken die achter je fotografie ligt." 
Het ‘goede oog’ waar miksang voor staat, gaat over pure waarneming: de realiteit van alledag zo eerlijk en onbevangen mogelijk waarnemen.

Uit The Practice of Contemplative Photography van Michael Wood en Andy Karr: ‘Alles begint met een beschikbare geest. Met de bereidheid om door iets getroffen te worden. Wij denken doorgaans te veel, ons visueel gewaarzijn is naar binnen gekeerd. Zodra we iets zien, gaan we benoemen en oordelen. We vinden het mooi of lelijk of het is maar niks, en we hebben associaties. Open kijken is een vorm van wakker zijn. Ik heb ook altijd mijn camera bij me, dat herinnert me eraan dat ik beschikbaar ben.’

Als je die open houding hebt, volgt de eerste stap. "Je moet je laten “stoppen” door iets wat je ziet. Dat vond ik zelf in het begin erg moeilijk. Dan zag ik iets en duwde ik het weg. Ik twijfelde, of ik was op weg om iets anders te zien. Vaak liep ik dan weer terug. Nu komt het natuurlijker. Dat is iets waarin je je geest kunt trainen. Nadat je gestopt bent is het van belang niet direct je toestel te pakken. 
De tweede stap is die van het visuele onderscheid. Precies kijken wat je gestopt heeft. Wat hoort er wel in de foto, wat niet. 
En de derde stap is instellen en de knop indrukken." aldus Hèlen.

Wat is nu het punt waarop het vaak fout gaat? ‘Stap twee. Die is meestal het obstakel. Na de flits van de waarneming wil je gelijk die foto maken. Meestal ben je dan te snel. Na een tijdje ga je je waarneming leren vertrouwen. Door gewaar te zijn wordt de geest vanzelf stiller. Langzaam lopen helpt ook.’ [Bron: Boeddha Magazine]

Contemplatieve fotografie - Parijs, 2012 - Instagram

Mind/full/ness

'Stof tot nadenken'

Mindfulness versus mind/empty/ness

Al een aantal keer de afgelopen jaren werd me verteld, is dat niks voor jou, een mindfulness training/sessie/workshop ... en ja, ik herken mijzelf inderdaad in de persoon op het plaatje. Mijn brein is een constant verloop van ideeën, inzichten en uitwerkingen van de werkelijkheid. Het gaat maar door. Maar...ik voel me daar heel fijn bij.

Druk?? Nee, zo ervaar ik het niet. Meer 'vol leven', energiek en creatief. Wanneer iemand me iets verteld begint mijn brein al meteen iets te bedenken, een oplossing, uitwerking of 'is het wat voor een nieuw foto/kunstwerk/project??'. Dat is dan ook meteen het enige storende, dat mijn brein me dán, op dat moment, afleidt. Maar ook alleen dan.
Het lijkt alsof ik onverschillig ben op zo'n moment, ongeïnteresseerd, door tijdens het luisteren dat idee te krijgen en die persoon dan te onderbreken om dat te melden. Dit is dus geenszins onbeleefd bedoeld... dit is mijn enthousiaste ik, die jou wil helpen.

Luisteren, en met name blijven luisteren is moeilijk voor mij. Daarvoor zou ik wel een aantal oefeningen kunnen gebruiken, echter: die boeien me niet. Ik vind het zonde van mijn tijd, staren naar bijvoorbeeld een plant, een behoorlijk lange tijd, en die plant dan 'gaan ervaren'... ik maak liever een foto! Van die plant!

Ik lees "mindfulness betekent simpelweg: bewust zijn van de huidige ervaring. Je kunt het woord ‘mindfulness’ vertalen met ‘opmerkzaamheid’ of ‘aandachtigheid’. Uit deze woorden spreekt openheid. Aandachtigheid richt zich vooral op opmerken. Dit is iets anders dan ‘aandacht’ en 'concentratie’, waarbij je je richt op één onderwerp."

Hier zit 'm dus meteen de kneep. Ik bén opmerkzaam. En zo'n oefening met plant is ... een aandacht/concentratie oefening, geen opmerkzaamheids-oefening. Mijn brein merkt gaandeweg in het verhaal (wat iemand me vertelt) iets op, en reageert. Die onbeleefde onderbreking is dan ook een opmerkzaamheid, en zeer zeker geen des-interesse maar eerder het tegenovergestelde. Kijk naar het bovenste plaatje...zo ervaar ik het echt.

Ik voel dat ik nog een 1000tal dingen wil doen, maken, zien! Het ene ding zal sneller gaan dan het andere. Ik word 110! roep ik dan. En dat hoop ik echt.

Opmerkzaamheids-oefeningen ... die doe ik genoeg: ik fotografeer :))
Waar ik nog wel wat van zou kunnen leren is een oefening om mijn geklets beter te doseren. In 1 minuut zeggen wat je bedoeld. Dat is geen mindfulness, dat is meer 'speaker-academy tips & tricks' zoals Linda de Wolf die een tijd terug gaf... goed, 2013 staat voor de deur... laat ik me hier in het nieuwe jaar dan maar eens in gaan verdiepen!

Is de fotografie dood?

Fotografie: 1826 - anno nu

Leuke graphic over de geschiedenis van de fotografie. Bron: welingelichtekringen.nl