bREDa

bREDa... en dan in het Valkenberg, megagrote letters zoals iAmsterdam... #ikzieikzie

Breda, juni 2013. Bovenstaand concept in 2010 al voorgelegd aan de organisatie van de roodharigendag. Tot op heden is hier nog niets mee gedaan...zou er dit jaar met wederom een nieuw team, dan ein-de-lijk verandering in komen?!?

Zoals u wellicht weet ben ik al jaren fan van de natuurlijk roodharige mens. In 2007 raakten we besmet met het "Ginger"-virus door de eerste roodharigendag in Breda en hebben Hans en ik inmiddels al heel wat fotoseries gemaakt van 'rooien'.
En wat zijn ze mooi!!

Tineke, 2007 - Rood-Op-Rood

Begin 2007 maakte ik speciaal voor de roodharigendag een serie promotie foto's, en heb tegelijkertijd een proefserie Rood-Op-Rood geschoten. Wat werkte dat prachtig, rood-op-rood-op-rood! Uiteindelijk heb ik tijdens de roodharigendag op 1 september 2007 een honderdtal natuurlijk roodharigen zo kunnen portretteren, prachtig!

Waar ik van tevoren niet bij stil had gestaan waren de reacties, van "als roodharige kun je helemaal geen rode kleding dragen" tot "door jou foto ben ik vanaf nu voor altijd trots op mijn rode haar"... verbazingwekkend en zó tof tegelijk!
De eerste serie Rood-Op-Rood heb ik in 2012 opnieuw bewerkt en uitgebracht als (e)-book.

Ik heb voor Rood-Op-Rood gekozen vanwege de overvloed van deze mooie kleur. Dat ik door Drs. Tim Wentel geroemd zou worden tijdens zijn lezingen op de roodharigendag 2012, had ik niet verwacht... "de beste manier om rood haar uit te laten komen is..." Jawel, hij zei het echt: "Rood-Op-Rood" en illustreerde dat met mijn foto's. Zelf stond ik bij het Huis van Beeldcultuur een off-festival programma te draaien, en creëerden we 'Half' en, op veler verzoek, nieuwe portretten Rood-Op-Rood.


Rood-Op-Rood 5 jaar na dato!

2007-2012

Geweldig, iets om om de 5 jaar te blijven doen? Zo gaaf, al die roodharigen die terugkomen voor hun nieuwe Rood-Op-Rood foto.

In 2008 werd het plan opgevat veel meer photo shoots te organiseren. Gelukkig konden we binnen staan, want het was heel slecht weer.

Hans en ik maakten 'Medusa', portretten van roodharigen met lang haar, liggend, om zo met het haar mooie vormen te maken en dus wederom een bijzondere serie te creëren.

Jammergenoeg konden de in 2007 gemaakte foto's niet bij de 'roodharigen kunst expositie' getoond worden in de Grote Kerk. Veel modellen van 2007 vroegen er naar, wilden graag hun foto zien. Deze hebben we toen zelf afgedrukt en opgehangen in de photo shoot/studio ruimte op de Vlaszak van VAK. (huidige CLiB)

In 2009 waren we begin september zelf druk met ons eigen event, Trash The Dress, "99+ Bruiden in hun trouwjurk de zee in". De roodharigendag hebben we daardoor even overgeslagen.

Medusa - roodharigendag 2008

Rood haar (hebben) verbindt.
Naast individuele Medusa portretten, maakte Hans ook setjes van vriendinnen en/of familieleden met rood haar.

In 2009/2010 heb ik in onze studio, niet tijdens een roodharigedag, de serie infraRED bedacht en uitgewerkt. Een serie zwart.wit foto's van roodharigen.

Veel modellen kwamen graag nog een keer terug, en vonden het ook wel prettig om een keer niet in de drukte van een roodharigendag te staan, maar gewoon, op afspraak, relaxed in onze fotostudio.

InfraRED is een boek met twee covers. Halverwege het boek houden de zwart/wit infrarood foto's op en moet je het boek om,draaien om de originelen (in kleur) te kunnen bekijken. Alle roodharigen staan er twee keer in, 1x zwart/wit en 1x in kleur. Infrarood licht kruipt letterlijk 'onder de huid'. Ik wilde de volgende vragen onderzoeken 'Zie je aan de zwart/wit foto dat het een roodharige is?' en 'Verdwijnen de sproetjes inderdaad als je infrarood ("onder de huid") fotografeert?'

Het was zó leuk om modellen uit eerdere jaren terug te zien, en het boek infraRED is meteen ook het grootste formaat boek (30x30 cm) wat ik van roodharigen gemaakt heb.

Fotoboek 'infraRED' -  model: Roelie

Roelie in 2007 (links) en 2009 (boven).

Roelie heeft 2 prachtige roodharige zussen en een broer, die ik in 2011 voor de lens kreeg. In 2011 stond ik weer off-festival, we konden het toch niet laten! Zoveel roodharigen bleven maar vragen waarom wij er niet bij waren. Bij het inmiddels failliete Expo konden we boven in de winkel onze studio opzetten.

3; POLAROID FOTOGRAFIE, E6 CROSS PROCESSING EN DIGITAAL
Doordat ik in 2010 mijn Polaroid camera weer op zolder vond en er al een tijdje mee fotografeerde, wilde ik een experiment doen. Fotograferen op 1. instant film (oude en nieuwe Polaroid film), op 2. diafilm cross process ontwikkeld en als 3e met mijn digitaleNikon  D700 spiegelreflex camera. Met welke techniek de komt de kleur van het rode haar het beste uit?

Het resultaat: digitaal wint, op alle fronten. De Polaroids zijn veel te flets, en de ooit zo bijzondere 'felle kleuren cross' film (analoog) in de 'expres verkeerd ontwikkeld' techniek is het ook nét niet.

Red - Redhead Days 2011 - bREDa

Tevens kreeg ik de prachtige roodharige tweeling Anne & Malou eindelijk voor de lens ;) Wat een bijzonder duo zijn zij. Ze sieren met recht de cover! Mede door deze foto ben ik in 2012 de serie 'Half' gaan maken, een half gezicht en een halve achterkant van het hoofd één foto.

EINDE
Zo was precies vijf jaar later in 2012 de roodharigen-cirkel weer rond. Op 1 september 2007 maakt ik mijn eerste fotoserie tijdens een roodharigendag, en op 1 september 2012 mijn laatste. Voor mijn gevoel heb ik alle dingen kunnen doen met rood haar, die ik wilde.

Tot slot: lieve gemeente Breda. Willen jullie de stad en dit prachtige event écht laten werken? Citymarketing technisch gezien?? Denk dan eens mee in letters. Begin 2010 was ik in Amsterdam op het Museumplein, en ja, iAmsterdam... geweldig bedacht. IE-DE-RE toerist wil bij die letters op de foto...

Als je als gemeente zó'n groots en wereldwijd bekeken event hebt, 3500+ roodharigen als ambassadeurs van de stad...die wil je toch voor het woord BREDA op de foto/video hebben zien???? 5 Letters... 2 meter hoog... de B en de A wit en de middelste drie rood... dat moet toch te realiseren zijn? Als permanent of tijdelijk kunstwerk???

iAmsterdam - Polaroid foto, feb. 2010

Bart Rouwenhorst bedolven onder rood haar, 2007 promotiefoto

Deze banen worden bedreigd door technologie

Higgins (2013) benoemt een aantal geavanceerde technologische ontwikkelingen die ertoe zullen leiden dat de komende tien tot vijftien jaar veel banen zullen verdwijnen, zie ook: Van Akker Vindt. En: de Polen? Technologie neemt ons werk over!

Leuk en 'eng' om te lezen tegelijk. Ik mis nog meer beroepen die onder de meer ambachtelijke vallen en gaan verdwijnen: fotograaf, grafisch vormgever, filmer, schilder (ook de meters makende huisschilder, naast de kunstschilder), (foto)journalisten, schrijvers, de meer vrije beroepen. Ben erg benieuwd waar deze groep 'creatievelingen' staat in 2025...

Alles wat uitsterft in de komende 40 jaar...

Ik zie in bovenstaande graphic tot mijn verbazing dat copyright al in 2020 uitsterft. Ja... Generatie Z is immers nú al snel en goed in het kosteloos 'zullen we alles delen', dus dat klopt wel?!

Dan zijn mijn foto's van iedereen...?! Ook het Great Barrier Reef en de Aboriginal cultuur sterven uit... heftig...

Hier kunt u meer lezen over wat er allemaal uit gaat sterven tot 2050...


In het lijstje van Higgins: de 3D printer. En wauw, in het nieuws van 23 mei 2013:
Kaiba Gionfriddo lijdt aan een zeldzame aandoening waardoor de wand van zijn luchtwegen niet stevig genoeg is. Daardoor kan bij het uitademen de luchtpijp dichtklappen en valt zijn ademhaling stil.
Onderzoekers hebben met behulp van CT-scans en een 3D-printer een speciale spalk ontwikkeld. De spalk is gemaakt van biologisch afbreekbaar polyester. Lees verder op Nu.nl

ZIEN in Breda - review

ZIEN in Breda - Foto: Ron Snijders

"Hier 1 v/d foto's die ik heb gemaakt tijdens de workshop op 27 april j.l. Nog bedankt voor de fijne middag, je bekijkt 't toch weer eens anders naar hoe je een compositie ook kunt maken. 

Zou voor iedereen wel een aanrader zijn, je raakt zo snel vastgeroest in een bepaald patroon van het nemen van een compositie. Normaliter zijn wij meer v/d portretten en/of dieren maar deze manier hebben wij zeker als fijn ervaren."

Ook beter leren kijken? Kijk op Vakantieveilingen.nl zoek op 'Breda' of boek een datum die u wenst voor 30,- p.p. vanaf 2 personen kunt u een fotowandeling boeken. Thema: beter KIJKEN en composities maken.

'Het kunnen ZIEN' is het allerbelangrijkste in de fotografie. Techniek (camera beheersing) is een hulpmiddel met doel: de allermooiste composities maken. En dit kan al met een smartphone of compactcamera!

Instawalk Breda

1e Instawalk van Breda,  7 maart 2012

Instawalk: fotowandeling met je smartphone

7 maart 2012

"Na uren zittend achter mijn computerscherm keek ik uit naar het actieve en creatieve Cultureel bezoek aan de workshop “Instawalk” van Melanie Rijkers.

Het was de bedoeling om tijdens een stadswandeling foto’s te maken van bijzondere en niet voor de hand liggende dingen. Denk hierbij aan een grappige stikker, opkomende bloembollen, zwerfafval en speelse taferelen. Daarnaast gaf Melanie uitleg over verschillende Apps voor fotobewerking, waarmee gemakkelijk diverse effecten gecreëerd kunnen worden.

Bekijk bijvoorbeeld aan de Apps Instagram, Hipstamatic, CameraBag en Snapseed. Deze werden tijdens de workshop gebruikt, maar er bestaan er natuurlijk nog veel meer.

Vanaf het Huis Voor Beeldcultuur begon onze wandeling al fotograferend richting het Valkenberg park. Vervolgens gingen we richting het Begijnhof, de Waalse kerk om uiteindelijk in bij de Mercx tuin te belanden. Onderweg raakte Melanie en ik in een interessant gesprek over o.a. de academische achtergrond, projecten, ervaringen en doelen van de fotograaf.

Het doel van Melanie Rijkers' workshop Instawalk is voornamelijk mensen te laten zien hoe mooi onze stad Breda eigenlijk is en hoe leuk het is om eens buiten de box te denken qua fotografie. Kortom een leuke activiteit voor iedereen en een absolute aanrader om eens mee te maken."

Erik Aarts

Profielfoto op locatie ... ja leuk!

Renate Bleij van Human Support

"Een fotosessie met Melanie op een zonnige maandagmorgen in november. Het is niet meteen iets waar ik naar uit kijk. Wat moet ik aan, wat doe ik met mijn haar, ik sta er nooooit goed op.

Eigenlijk vind ik het grappig om te merken dat ik na een wandeling in de stad, heel low profile op de foto kom. Geen toeters en bellen maar gewoon samen even de stad in met wat tussenstops om foto’s te schieten. Na een uurtje samen aan het ‘werk’ te zijn ben ik heel ontspannen naar huis gegaan.

Gaandeweg heb ik er plezier in gekregen heb ik gemerkt. En dat resultaat heb ik teruggezien op de foto’s. Dank daarvoor."

The instrument of surrender signed at Reims on 7 May 1945

Breda, the Netherlands,
5 May 2013.
I live in peace.
I live in freedom.
Freedom of speach. Freedom of religion. Freedom TO BE WHO YOU ARE.

I am free to love who I love, to marry who I love.
I thank all our liberators for all they did to make Europe, the Netherlands free country again.

♥
On May 4 we remember the dead, at the Nationale Dodenherdenking commemorating all civilians and members of the armed forces of the Kingdom of the Netherlands who have died in wars or peacekeeping missions since the outbreak of World War II.

Fotograferen met het licht van Rembrandt

Portretten als Rembrandt: PUUR. Trotse tienermoeders
http://www.blurb.com/b/3099520-pure

Gezien bij de Fotoweek:

Bij het maken van een portret komt van alles kijken. Iedereen wil er natuurlijk goed opstaan. In Rembrandts tijd werden portretten nog gemaakt met verf. In hun beste kleding kwamen zijn klanten bij zijn atelier langs om zich te laten vereeuwigen. Als geen ander speelde hij met licht en donker om tot spannende composities te komen.

In deze workshop bezoeken we enkele meesterwerken van Rembrandt in het Rijksmuseum. Daarna gaat u met een camera aan de slag in het Medialab van de Teekenschool. Er is een fotostudio waar u kunt experimenteren met licht, verschillende achtergronden en composities. Net als Rembrandt dat deed, maar dan met de middelen van nu. Aan het einde van de workshop neemt u een portret van uw familie mee.

Bij Artstudio23.com geen echte Rembrandts aan de muur, maar wel de dames van PUUR. Deze portretten zijn ook genomen met 'Rembrandtesque belichting' - MeRy vertelt je er meer over tijdens een privéles! Deze kun je boeken via info@artstudio23.com en kost € 275,- voor 2 personen. Oud-cursisten krijgen 50 euro korting!

Miksang Academie

M I N D F U L N E S S  F O T O G R A F I E 
Elk voor- en najaar starten we met de Miksang Academie, Contemplatieve Fotografie voor beginners/gevorderden, door Artstudio23 #Eyespiration genoemd. Mindfulness met je camera zonder zweverig te zijn.

Fotogroep Puur Zien kent 10 bijeenkomsten, 19.30-21.00 uur - € 195,00 ongeveer 1x per 3-4 weken een bijeenkomst.

In de Fotogroep PUUR ZIEN kom je tot een verdere verdieping in je fotografie. De nadruk ligt op Zien, en hoe mooie composities te maken. Hierbij volgen we o.a. de Miksang Contemplatieve Fotografie maar ook kijken we naar klassiekers uit de 'Pure Photography' en leer je vooral 'in het moment' te zijn.

P U U R Z I E N
Wanneer je ergens bent, en de dingen kunt Zien zoals ze zijn... dan word je getroffen door hun schoonheid of opmerkelijkheid. Zo fotograferen we, vaak in detail, het leven en zo genereer je positieve energie. Hier word je gelukkig van! Het is een spirituele manier van fotograferen zonder zweverig te zijn.

‘Miksang is kijken vanuit de stilte in jezelf en de schoonheid van alledaagse dingen zien.’

'Miksang' is Tibetaans voor Kijken met een goed, zuiver oog. Bij Puur Zien ligt de nadruk op (leren) ZIEN, en daardoor beter fotograferen en mooiere composities maken. Geïnspireerd worden in je fotografie. Ongeveer eens per 3-4 weken is er een bijeenkomst, waarin we de eigen foto's bespreken o.l.v. life coach en fotograaf Melanie E. Rijkers.

Iedereen kan meedoen, ongeacht vooropleiding of al dan niet aanwezige fotografie kennis. Je kunt al meedoen met je smartphone. Hier krijg je energie van!

Opgeven via info@artstudio23.com of www.MelanieRijkers.com

Pinterest: dagelijkse Miksang inspiratie 

Breda: Miksang Academie - kijken met een goed  en zuiver oog 

Zo Niet Saar - persoonlijk statement

'Trash' The Bride

Vanwege het onbegrip bij sommige mensen op Saar's openheid en foto's,
publiceer ik nu Sarhea's eigen woorden, die krachtig omschrijven wat de reden is voor haar 'exhibitionisme'. Als er iemand is die NIET koketteert met haar ziekte,
dan is het de doodzieke Saar wel.


Saar schrijft:
Het is jammer dat je me zo ziet. Ik denk dat je het gehele verhaal eerst moet weten en dat is dat ik de tekenbeet al nu zo'n 20 maanden geleden heb opgelopen, langzaam aftakelde en toch hard doorging met het reilen en zeilen van mijn gezin. Maikel en ik wilden zelfs gaan emigreren, omdat het ons dus juist geen f**k uitmaakte, wat mensen van ons gezin vinden. We trokken ons liever terug. Ik was ook te koppig toe te geven aan mijn ziekte tot het een naam kreeg. Daarover gesproken: toen het een naam kreeg wilde ik alsnog niet dat de buitenwereld het wist. Ik bleef gewoon de kinderen zelf van school halen, en toonde mij niet zwak bij de andere moeders. Ze hebben niks in de gaten gehad.

Ik begon aan mijn 6-weekse antibiotica kuur (oraal) waarvan ik overtuigd was dat dit me zou helpen. Helaas ging ik in december 2012 zo hard achteruit dat ik bedgebonden raakte. Ik voelde me schuldig ten opzichte van mijn kids. Bleef volhouden met de borstvoeding.

Toen mij in januari vertelt werd dat ik met spoed een langere periode opgenomen moest worden in Duitsland, ben ik samen met mijn man twee dagen teruggekeerd naar NL om alles te regelen voor de kinderen. Leerplichtambtenaar en consultatiebureau, die dingen. Toen vertrokken we met zijn allen naar Duitsland om daar 3 maanden te verblijven

Dochter Lissyane (6) zou naar een Duitse school gaan. Mijn huishoudelijke hulp was ook mee en nog steeds wisten vrienden en veel familie niks van de situatie. Toen hebben we besloten dat het beter was, voor mij, om het naar buiten te brengen.

Hoe verklaar je anders dat je 3 maanden in het buitenland zit?

Echter na 5 dagen verslechterde het zo dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest. Toen kwamen we in zo'n rollercoaster: kids weer terug naar huis, waar mijn moeder en de oppasmeisjes ze verzorgden. Verhuizen zonder te kunnen helpen. (verhuizing zat al in de planning) Eerste indrukken van het nieuwe huis. Borstvoeding moest abrupt worden gestopt en ook de 1e keer dat Elijah (1) zonder zijn ouders was.

Daar ben ik verder bezig gegaan met fotografie = therapie, een idee voorgesteld door mijn vriendin Melanie (fotografe met speciale projecten, niet zomaar..) en merkte dat het werkte: zie je leven door de lens. Daar ik niet de kracht had iedereen persoonlijk op de hoogte te houden, werd mij voorgesteld het dan op Facebook te doen. En zo was iedereen bij.

Trash The Bride was een mooi idee, en dat was niet omdat ik mooi wilde zijn voor aandacht. (Ik wilde zonder mijn broodnodige zuurstof poseren) Bovendien is een dag met mijn lieve Mel GOUD waard! I love her!!! Ik heb in de periode dat ik nu zo ziek ben juist hele mooie dingen in mezelf leren kennen. De laatste 6 jaren ging mijn hele leven om mijn kind(eren). Als je terugkijkt op Facebook zie je ook geen foto van mij alleen, of een post over mij (alleen).

Mijn eigen Facebook pagina is overigens niet toegankelijk voor 'iedereen', alleen vrienden. Op de Zo Niet Saar Facebook pagina ben ik daarna, door mijn verhaal te delen, in contact gekomen met vele lotgenoten, in dezelfde situatie. En door hen en het grote netwerk van Melanie zijn mij meerdere behandelingen geopperd zoals bioresonantie, verkoopadresjes in Nederland voor de probiotica die ik moet, en er komt een Lyme protest dag.

Een van de redenen dat Mel de ZNS pagina heeft gemaakt is om samen met mij meer kennis te vergaren over Lyme, om deze kennis te delen en de mensen laten zien hoe gevaarlijk een teek kan zijn. Door mijn verhalen/foto's te publiceren en de info van het net of andere Lyme patiënten te delen. Want ik gun deze ziekte mijn ergste vijand niet dus als ik ook maar iets in de Lyme-wereld kan betekenen (ware het niet genezen dan voorkomen): dan graag!

Het heeft (en ik vind het jammer als het zo overkomt) dus niks met verwend willen zijn te maken. Ik heb er echt veel aan te danken, zo ook dat ik nu mijn hoop nooit verlies, ondanks ik al 2 weken enorme buikloop heb en alle Lyme-aanpakkende anti-biotica's tijdelijk stop gezet moesten worden.

Daar komt ook bij, dat ik 24/7 in bed lig, en mijn 'sociale leven' alleen in gang blijft met mijn telefoon en computer. De overige momenten, die overheersen, lig ik met een koude doek om mijn hoofd en kan ik geen licht of geluid verdragen en neem ik mijn rust.

Je zegt ik hoop dat je je volledig richt op je herstel. En dat doe ik.

Veel mensen vragen zich af hoe ik het überhaupt nog uithoud. Ik lig uren alleen in mijn kamer, ondanks dat het lijkt alsof er altijd mensen om me heen zitten: nee. En ik heb daarmee leren omgaan. Maar ik wil niet langer gevangen zitten in mijn lichaam en dús grijp ik elke behandeling aan.

 En ik geniet van mijn gezin.



Je Saar.

Working Girl

Opening nieuwe winkels, 1993-1994, Working Girls & me

Mijn eerste evenementen als fotograaf waren de openingen van de nieuwe Miss Selfridge winkels in Nederland. Ik werkte er als verkoopster (ko-za, op koopavond en zaterdag ;) en studeerde aan de AKV St. Joost. Fotografie, want na het Sint Lucas in Boxtel (afd. Reclame- en Presentatietechnieken) wilde ik nog meer leren, aangezien "binnen de lijntjes kleuren" niet mijn ding was, en is.
Binnen de lijntjes omdat je op het Sint Lucas (toen) wel mocht tekenen, maar vooral géén verkeerde lijnen, kleuren en andere niet geaccepteerde technieken mocht gebruiken. In het eerste jaar kregen we nog vrij tekenen, maar daarna was alles met van die Rotring pennen en andere gereedschappen: strak, strakker, strakst. Ik vond alleen fotografie écht leuk, maar dat was slechts een bijvak op deze MBO. Gelukkig kon ik wel stage lopen in het 3e jaar en hebt toen een half jaar lang bij een leuke fotostudio mogen 'werken'.

St. Joost Academie werd het, in 1992 meteen na mijn eindexamen aan het Sint Lucas. Hiervoor verhuisde ik van Boxtel naar Breda en woon er nog altijd. In Breda had ik ook weer allerlei bijbaantjes, en werkte o.a. als verkoopster in kledingzaken. Bij Miss Selfridge ging ik ook foto's maken, voor wel 150 gulden (!) per dag, een godsvermogen in die tijd. Bedenk echter wel dat ik hier óók alle rolletjes, ontwikkelkosten én afdrukken van moest betalen, dus echt veel zal ik er niet aan over gehouden hebben. Wél hele leuke herinneringen (zie foto's ;)
Inmiddels is onze dagprijs 1500 euro, incl. alle foto's op hoge resolutie (HR) op dvd of via Wetransfer. Artstudio23 staat voor kwaliteit, vakmanschap (Hans en ik zijn beide meesters in de fotografie) en willen dit graag ook voor u realiseren.
Vragen? Vrijblijvend offerte ontvangen? info@artstudio23.com

Goh, ik bedenk me net dat ik dan al 20 jaar zakelijke evenementen fotografeer!

San Francisco Music Tech Summit, oktober 2012

Dagprijs 1500,- (7-8 uur aaneengesloten fotografie tussen 09.00-21.00 uur)

San Francisco Feb. '13

Guy Kwasaki signeert zijn boek APE bij SFWC13

'Big' hair! gezien bij SF Music Tech VII

Ik mocht afgelopen maand weer 2 leuke zakelijke gelegenheden fotograferen in mijn favoriete stad! iPhone/Instagram fotografie voor de SF Music Tech summit XII en meer 'strak' werk met mijn DSLR bij de San Francisco Writers Conference 2013. Heerlijke mensen, zelfs al zijn sommige sessies 'saai'. Ik hou ervan!
Tussen de mensen rondlopen en mooie plaatjes schieten, dat kan ik. "It's so good to see you enjoy yourself and to see you walk around smiling the whole time" (#SFWC13)

Ook leuk om de Tweets te lezen na het zien van mijn foto's "Thanks, Melanie! I'm always impressed with the high quality of your photographs at the San Francisco Writers Conference" of alle likes te tellen op Facebook :) Tevreden klanten, dáár doe ik het voor!

Reden nummer 1 is natuurlijk dat het echt mijn passie is om mooie beelden te ZIEN en te maken. Melanie de ZIENer, Spirit of the Moment, ja. Ik hou van mensen, zakelijk, privé, ik hou van het LEVEN en deel dat graag met u.

Ook interesse in een zakelijke serie foto's van uw evenement? Dagprijs is € 1500,- inclusief alle foto's als digitaal bestand op hoge resolutie (HR), gefotografeert in RAW voor de beste kwaliteit. Bij meer dan één event per jaar kan ik u een leuke korting aanbieden en kost het nog maar 500 euro per dag (excl. reis- en evt. verblijfskosten). Vraag vrijblijvend uw offerte op via info@artstudio23.com

Happy 10th Anniversary SF Writers Conference!

Schrijfster Bella Andre (2e van links) kletsend in hotel lobby 

Guy Kawasaki spreekt (ex-Apple-goeroe)

Bekende Amerikaanse kinderboeken schrijver R.L. Stine 

Naast mijn werk als evenement fotograaf heb ik natuurlijk ook lekker kiekjes geschoten!

Union Square

Nob Hill

Valentijnsdag in San Francisco

Check-In / Verhalen vertellen

Preview van de film Check-In voor Pluspunt Rotterdam.

Ouderen vinden jongeren vaak lastig en vervelend, andersom geldt hetzelfde. Als er culturele verschillen zijn, worden deze negatieve gevoelens soms nog sterker. Om deze negatieve beeldvorming rondom etnische afkomst en leeftijd tegen te gaan, heeft Pluspunt het project Check In ontwikkeld.

Na bijna vier jaar wordt het project momenteel afgebouwd. 

Ik heb de prachtige portretten mogen maken, van de grootouders en kleinkinderen. Deze foto's zijn o.a. op de grote bus te zien. In deze bus kijkt men naar de films, luistert men naar de verhalen, en kan men kijken naar de kunstwerken die speciaal voor elk verhaal gemaakt zijn en tentoon gesteld zijn in de bus.

De bus rijdt naar scholen in Breda en Rottderdam, en het is een 3-dagdelen project. 1) Kijken/luisteren naar de verhalen, 2) interviewen van (voor studenten) onbekende ouderen in bijvoorbeeld een bejaardentehuis en 3) het maken van kijkdozen n.a.v. de interviews om de nieuwe verhalen uit te beelden.

Foto's volgen snel!

Waarom deze post?

Samen met Kary uit San Francisco wil ik Spiritus gaan realiseren! Als je dit leuk vindt, like onze pagina?

Mel & Saar 1

Zo. Daar ging ik dan. Maandag 4 februari 2013. Naar mijn Saartje met neuro borreliose Lyme...

Na het versturen van mijn mailing ontving ik vrij snel genoeg lieve reacties en steun om alvast 1 dag naar Sarhea te gaan, IK BEN ZO BLIJ met deze reacties! Wat een lieve mensen zitten er in mijn adressenbestand!! Sarhea was ook hoteldebotel, dat ik zó snel al aan haar bed kon staan, met camera. Ongelooflijk!

Ze waarschuwde me al, ik zie er niet uit, niet schrikken hoor enz. Maar meisje toch, dat komt goed. Vanuit het hart kijken, dan schrik je nergens meer van... Op naar Nijmegen dus! Saar's kamer had ik vrij snel gevonden, en daar lag ze, weggezonken in een (veels te) groot bed. Twee van die Bambi-ogen keken me aan, blij me te zien. Voor mij was ze nog dezelfde Saar, maar ik kan me voorstellen dan mensen die haar lang niet gezien hebben, vinden dat ze nog maar een schim van zichzelf is nu.

Toch spreken haar ogen nog steeds en haar lieve glimlach... O, wat is ze lief!

Helaas zie je ook de pijn in haar ogen...

De foto hierboven is Saartje net nadat de fysiodame is geweest. Ik zat net goed en wel naast 'r bed, komt ze langs. Ja, sorry hoor, maar het moet even. Tuurlijk. Gaat uw gang. Maar wat een gedoe, ziekenhuizen. Ze komt al aan met "Waarom heb je die witte lap?" - ze kan niet meer zelf slikken (mens)! dacht ik... tjongejonge, moest Saar wéér vertellen wat ze heeft, en lekker bijdehand ding dat ze is "maar dat staat toch in mijn dossier??" Komt die dame met "ja, maar ik moet zóveel lezen" ...

En nee, ik geef de dame persoonlijk niet de schuld, maar dat gekort in de gezondsheidszorg maakt o.a. dat zij zich niet eens even kan inlezen en van hot naar her moet rennen met 'r fysio... bah... je zult in Nederland maar in het ziekenhuis liggen...
Saar was duidelijk even aangedaan, dat ze zo onverwachts aan het 'werk' moest, al was het maar voor even.

Fysio op bed, op de voorgrond nog het beruchte bankje gele vla...

Wat me ook opviel was dat ze met haar conditie van nu wat trager registreert. Niet dat ze iets niet snapt, maar die verpleging moet door, door, door, en Saar wil wel graag éven weten wat er aan de hand is en waarom iets moet worden gedaan (bij haar). EN DAAR IS DUS GEEN TIJD VOOR. Gelukkig is ze sterk genoeg om te bedenken dat het vast wel nut zal hebben en verzet ze zich niet al te hevig (je kunt er immers maar weer vanaf zijn) maar leuk is anders.

Ook dat er een verpleegster ineens bloed komt prikken, op suikergehalte. Ze staat aan 'r bed, pakt 'r hand en wil prikken. Ze zegt wel nog net dat 't komt door hogere suikerwaarden in haar urine, maar legt niet uit wat ze gaat doen. Pakt ze Saar's hand en wil in vingertopje prikken. Maar Saar denkt dat ze 'n grote naald bij zich heeft om in haar arm/hand te steken en trekt van schrik haar hand terug. Dat soort dingen.

Uiteindelijk weet ze waar het voor is en laat ze het toe, maar tjeeeeezus, leg het even uit!! Zég even duidelijk wat je gaat doen, ja, ik snap dat jullie haast hebben, maar hiermee maak je iemand die ziek is niet echt beter. En als je haar blauwe plekken ziet n.a.v. het steeds opnieuw prikken infuus, snap je Saar's afkeer van naalden meteen.

Uiteindelijk stelt het niets voor...

Gelukkig was haar suikerwaarde verder goed. Hèhè. Daarna kon ze gelijk door met de fysio, hoppa, Saar rechtop in bed. "Oh, moet je daar je nekkraag voor om hebben" ... ja ... maar ze zal rechtop in bed zitten, en d'r nek breken zeg... pfffft.

Daarna was ze doodmoe en klappertandend lag ze onder de dekens.
(eerste foto, boven)

Camera weggelegd en lekker d'r hand vastgehouden.

Ze voelt zich heel erg alleen. Als je in een ziekenhuis ligt is het volgens mij nóg erger, het gevoel dat de wereld doordraait zonder jou. Ook al stonden er tig artsen en verpleging aan je bed. Saar ligt op zaal, tussen oude(re) mensen, dat helpt ook niet echt. Het was erg fijn te merken dat ze aan mijn hand genoeg had en kon ontspannen. Ondertussen mocht ik een eind weg kletsen van d'r, radio Mel op 1 zeg maar, haha.

En toen waren daar vrienden Bianca en Dimitri! Leven in de brouwerij, wat een schatten!! Die zouden haar wel eens even mee naar buiten nemen, effe lekker sigaretje roken samen. En nou niet meteen Saar veroordelen, ze rookt amper én was al 4 dagen niet buiten geweest. Ze kán echt helemaal niks zelf nu, dus dat ene pretje (ofja, eigenlijk twee, ze wil ook graag baby Elijah nog voeden) gaan we d'r niet ontnemen.

 Dus... stoel in en d'r uit. Maar dat kan ze dus ook niet zelf. Ze moet overal naar toe worden gedragen, Manlief Maikel deed dit al enige tijd voor haar (bad, wc, enz) jeetje man, RESPECT jongen! Wat hij allemaal wel niet voor Saar doet, en heeft gedaan, echte liefde ♥













Het in het ziekenhuis liggen maakt het er voor het thuisfront niet gemakkelijker op. De kinderen zijn nu ook in hun nieuwe huis, maar Saar zelf is er nog helemaal niet geweest, bovendien moeten er nog de nodige aanpassingen worden gedaan om Saar überhaupt thuis te kunnen verzorgen.

Als je bijvoorbeeld niet rechtop kunt zitten, heeft een traplift ook geen zin... moeilijk, moeilijk! Maik heb ik niet meer kunnen zien, maar ik hoop de volgende keer hem en de kids weer te zien (en fotograferen) samen met Saar. Ze mist haar kinderen ontzettend en baalt dat ze zich niet meer met de opvoeding kan bezighouden, en hulpeloos moet toezien hoe anderen alles van d'r hebben moeten overnemen.

Roken!!

Je ziet aan alles dat haar spierspanning nul is. De sigaret zelf vasthouden kon nog net, maar je ziet dat het geen ontspannen handje is.

Erg fijn om te zien dat ze zich dan toch een beetje (geestelijk) kan ontspannen, als ze bezig gehouden wordt en veel kan lachen. Lachen is gezond! Dat wij dan even mee staan te blauwbekken is geen punt, hè Dim??

Eenmaal weer boven zou ze proberen vla te gaan eten. Het bakje vanillevla had ik al zien staan, met de logopediste had Saar de dag ervoor geoefend, om toch eten en drinken met de tong van voor naar achter in de mond te kunnen krijgen.
Goed, vol bravoure meldde ze dat ze ging eten als wij erbij waren, want met bezoek erbij mocht het zonder verpleging. Na een tijdje ginnegappen met het bakje op de borst ging ze proberen te eten. Het was werkelijk sneu om te zien, bah wat een k** ziekte is (niet op tijd erkende) Lyme!!! Deze frisse jongedame, mijn allerliefste Saartje, kon niet eens een theelepeltje vla naar binnen krijgen. Of beter gezegd in de mond houden...

Twee hapjes eten, daar word je doodmoe van...

Ze heeft daarna lekker tegen Bianca aan liggen slapen, met rode konen van de inspanning.

En...daarna.... haar nagels lakken! Ze appte me al de hele week dat ze haar nagellak zo lelijk vond, maar niemand aceton had. Nou, wij vonden dat flesje vrij snel en voilà, Dim ging als een echte nagelstylist aan de slag. Saar had zelfs nagellak bij zich, dus nu heeft ze weer mooie gelakte nagels.
Tja, je ligt al de hele dag in bed, tegen een oersaai plafond aan te kijken (tv kijken gaat niet) dan zijn afgebladderde nagels niet fijn natuurlijk! Zie vorige post, met de nieuwe lak :)

Ze kan d'r ogen niet openhouden, zo moe...

Uiteindelijk hebben we d'r nog een tweede keer ontvoerd (mee naar buiten) en daarna moest ik alweer naar huis. Lieve Saar, ik hoop snel weer bij je terug te zijn!!

Lieve mensen, u kunt nog steeds helpen. Als 250 mensen 10 euro storten, kan ik meer dan 10 dagen bij haar zijn!! Paypal betalingen kunnen op info@mery.nl o.v.v. "Saar" of op 607286849 t.n.v. Artstudio23. Bij vragen: mail! Ik ga zorgen dat al het geld wat er binnenkomt gebruikt wordt om haar haar fotoreportage te kunnen geven. 

Alvast bedankt! Ook namens Saar en haar familie, xxx Mel


p.s. na deze dag kreeg Saar haar EMG en MRI en de dag daarna een lumbaal punctie, en nee, dan voel je je helemaal niet zo goed. Hopelijk knapt ze snel weer op (heeft hoofdpijnen nu, door lekkend hersenvocht door de punctie, pfft, dat kan er dan ook nog wel weer bij) en kan ik snel weer naar haar toe.